پیام دکتر سعید محمدیان به مناسبت گرامیداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی به نام خداوند جان و خرد

بسی رنج بردم در این سال سی 

عجم زنده کردم بدین پارسی 

 پی افکندم از نظم کاخی بلند

که از باد و باران نیابد گزند 

 در گستره‌ی زمان، نام و یاد حکیم ابوالقاسم فردوسی همچون خورشیدی تابان بر تارک فرهنگ و ادب ایران می‌درخشد. او که با رنجی بسیار، بنای سترگ شاهنامه را بر پای نهاد، نه تنها تاریخ اساطیری و پهلوانی ایران را جاودانه ساخت، بلکه زبان پارسی را از گزند فراموشی و زوال مصون داشت و آن را به اوج شکوفایی رساند.

 شاهنامه، بیش از یک اثر ادبی، شناسنامه‌ی فرهنگی ملت ایران است. این اثر شگرف، تجلی‌گاه غیرت دینی، عشق به وطن، مفاهیم اخلاقی و آیین جوانمردی است. فردوسی با قلم سحرانگیز خویش، روح حماسه را در رگ‌های زبان پارسی جاری ساخت و با زنده کردن داستان‌های نیاکان، پیوندی ناگسستنی میان گذشته، حال و آینده‌ی ایران برقرار نمود.

 گرامیداشت مقام فردوسی، ارج نهادن به هویت ملی و پاسداری از میراثی است که او با جان و دل برایمان به ارمغان گذاشته است.

 دکتر سعید محمدیان معاون دانشجویی و فرهنگی دانشگاه